Lajmet e Fundit
Gati te publikohen sekretet amerikane ku zbulohen marrëdhëniet e Greqisë me Shqipërinë dhe Maqedoninë!
Written By Zgjohu Shqiptar !!! on Saturday, November 27, 2010 | 8:41 PM
Dhimbje koke ka kapur Shtetet e Bashkuara të Amerikës pas lajmit se Wikileaks do të publikojë dokumentat sekrete të Amerikës,që kanë të bëjnë me pothuajse të gjithë botën.
Portali Wikileaks po përgatitet të publikojë të gjitha dokumentat që kanë lidhje me marrëdhëniet e SHBA-së me shtetet e tjera.Sipas të dhënave të deritanishme,bëhet fjalë se dokumentat që do të poblikohen kanë lidhje me ndihmën e Uashingtonit dhënë PKK –së (e cila është quajtur organizatë terroriste),por edhe Turqinë në lidhje me Al Kaidën.
Midis publikimeve do të shikojmë edhe emrin e Shqipërisë,Greqisë,Qipros dhe Maqedonisë.Si pikë e parë do të jetë Greqia dhe më pas aty do të fillojnë duke u analizuar marrëdhëniet e saj me temat e Qipros,Maqedonisë dhe lidhjet me Shqipërinë.
Dokumentet pritet te nxjerrin ne pah fakte tronditese ne lidhje me marredheniet mes Tiranes dhe Athines per rolin e Greqise ne jug te Shqiperise dhe per paktin ujor mes dy vendeve qe u rrezua pak muaj me pare nga Gjykata Kushtetuese ne Tirane.
Dokumentat janë të periudhës 2006-2009 dhe do të publikohen në dy grupe,ndërsa akoma nuk dihet nëse Ballkani do të jetë në grupin e parë apo të dytë.
Qeveria amerikane është alarmuar.Zëdhënësi i Departamentit të Shtetit Steit Dipartment tha se janë urdhëruar të gjithë ambasadorët e SHBA-së për të informuar qeveritë ku ata bëjnë pjesë si diplomatë.
Një zyrtar i Ambasadës Amerikane në Greqi ka shkuar ditën e sotme në Ministrinë e Jashtme dhe ka takuar z.Panagopulo,bashkëpunëtorin më të afërt të Ministrit të Jashtëm Dhimitri Dhruca.
Dokumentat do të publikohen në Wikileaks,New York Time,The Guardian dhe Der Spiegel.
Pakti detar, palët shqiptare dhe greke, takohen në Athinë.Gati një marrëveshje e re sekrete
"Gazeta Shqiptare”, e cila vazhdon të ndjekë hap pas hapi këtë cështje, citon sot një njoftim për shtyp të MPJ-ja greke ,ku njoftohet se mbledhja zgjati për disa orë dhe ishin prekur një numër i madh çështjet bilaterale.
Ndryshe nga sa bëri të ditur shefi i diplomacisë shqiptare, Haxhinasto, pala greke i ka shmangur nga komunikata e saj për shtyp bisedimet për çështjen e përcaktimit të kufirit detar.
“Fakti që Athina zyrtare nga ana e saj preferoi të mos e përmendëte këtë çështje në njoftimin e dhënë për përmbajtjen e bisedimeve Turdiu-Zepos, le të kuptohet se ashtu si në rastin e paktit detar të rrëzuar tashmë nga Gjykata Kushtetuese, edhe kësaj here palët kanë rënë dakord për të zhvilluar në mënyrë sekrete negociatat për nënshkrimin e një marrëveshjeje të re.”
Jo vetëm të flasim shqip, por edhe të kuptohemi shqip
Platforma për çështjen shqiptare ne Ballkan asnjëherë nuk është shqyrtuar seriozisht nga subjektet politike, por as nga institucionet shkencore. Zërat e arsyeshëm të individëve të pakët të cilët çështjen shqiptare e trajtojnë si të tërësishme janë të paktë dhe shpesh nuk janë të mirëpritura në koniukturat e tashme politike. Meqë strategjia dhe qëllimet politike ishin të definuara qysh më 1878, kur është mbajtur Lidhja e Parë e Prizrenit (Lidhja ishte një organizatë me karakter kombëtar, e cila do të luftonte jo vetëm kundër rrezikut të copëtimit, por edhe për të siguruar të drejtat kombëtare për Shqipërinë), qysh atëherë është përcaktuar krijimi i shtetit shqiptar duke përfshirë pjesët e shkëputura, pa ndonjë ndryshim edhe tash.
Është e qartë se realiteti i tanishëm nuk lejon konfrontimin me faktorin shumë të rëndësishëm ndërkombëtarë, sidomos me atë anglo-amerikan, por edhe të BE-së. Është shumë i pakuptueshëm konfiguracioni i subjekteve politike në parlament, por edhe mos votimi i qytetarëve për partitë politike nacionaliste, në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoni, në Mal të Zi... Gjuha zyrtare e lidershipit shqiptar është shumë e përgjithësuar dhe aspak konkrete, nuk është shtruar qartë. Sa është i kuptimtë fjalori denigrues dhe retorika përqarëse këtyre ditëve në media, konfrontimi i "patriotëve" dhe "pseudopatriotëve", apo hapja e listave të informatorëve, haptas, dhe kush i shkapërderdhë ato..., pa ndonjë ekspertizë. Sigurisht shkaqet janë të ndryshme: mbetja në pozitë për të qenë faktor i vendosjes dhe partner i Bashkësisë Ndërkombëtare, duke e tepruar me disonancën e fjalorit të përdorur politik me premtime aspak të arsyeshme kur i drejtohen opinionit të brendshëm, ndërsa shumë përulëse në takimet e shpeshta me ndërkombëtarët. Çështjet strategjike që kanë të bëjnë me të ardhmen e shqiptarëve nuk duhet të udhëhiqen vetëm nga subjektet politike në pozitë, domosdo duhet të vlejë koncepti bipartizan, koncepti i marrëveshjeve të përbashkëta me konsensus pozitë-opozitë, por edhe i subjekteve politike shqiptare në rajon (Shqipëri dhe atyre jasht saj). Nëse realiteti i tanishëm është se shqiptarët janë të ndarë në pesë shtete rruga e vetme e zgjidhjes së problemit është bashkimi, përmes proceseve të brendshme integruese çfarë janë në Evropë, në të gjitha fushat, në atë socio-politike, kulturore, tekniko-teknologjike, të telekomunikimeve, shëndetësi, arsim, por edhe në atë ekonomike dhe investive, duke u praktikuar si gjuhë komunikimi zyrtar gjuha shqipe dhe anglishte, për të mos lënë anash asnjëherë diasporën. Kjo është shumë e rëndësishme për gjeneratat e ardhshme, ngase proceset integruese janë me interes të përgjithshëm, që si prioritet kanë krijimin marrëdhënieve të reja ekonomike, përmes marrëveshjeve konform ligjeve ekzistuese të praktikuara në BE, nënshkrimi i rregulloreve për lehtësime doganore, lehtësime në fushën investive..., gjithnjë duke motivuar dhe stimuluar diasporën shqiptare për investime të përbashkëta. Fusha e investimeve është shumë e hapur dhe nuk duhet lejuar të ndërtohen barriera të reja administrative-politike, prandaj duhet të jetë edhe fushë interesimi jo vetëm e Kosovës dhe e Shqipërisë, por edhe më gjerë, duke përfshirë në bisedime ekspertët shqiptarë, por edhe biznesmenët që do të kontribuonin jo vetëm me sugjerimet por edhe me kapitalin e tyre, duhet ua mundësuar shqiptarëve kudo që janë statusin e shtetësisë së Shqipërisë për të gjithë ata që e dëshirojnë atë . Sa do të jetë i kuptueshëm integrimi Kosovë-Shqipëri, nëse nuk ka vlerësime meritore të bazuara në ligjet ekonomike, por edhe në tregun e punës. Tregu i punës për ekspertë të lëmive të ndryshme duhet të jetë i hapur, pse jo edhe i përbashkët me Shqipërinë, siç është psh., në të gjitha vendet e Evropës, por edhe në Amerikë. Është e pajustifikueshme përpjekja e lidershipit të tanishëm politik që të forcojë pushtetin qendror duke mos krijuar hapësirë ligjore për lidhje institucionale të institucioneve kompetente shkencore dhe kulturore, jo vetëm duke i përkrahur moralisht por edhe materialisht. Meqë pretendohet vazhdimisht anëtarësimi në asociacione të ndryshme profesionale, veçmas shihet nga përpjekja e shumë intelektualëve që në prezentimin e vlerave të dallojnë nga njëri tjetri vetëm në përshkrimin biografik se janë anëtarë të shoqatave të ndryshme profesionale në nivele të ndryshme, është trend që diçka të figurojë në gjuhën angleze, do të ishte shumë e rëndësishme që shqiptarët të njihen për vlerat e përbashkëta shkencore-kërkimore por edhe në përpilimin e fjalorëve gjuhësor profesional, pastaj në ngritjen dhe avansimin e institutit për gjuhë të huaja, çfarë e kanë që moti Sllovenia, Serbia, Kroacia..., si vende fqinje, në standardizimin dhe definimin e përbashkët gjuhësor të fenomeneve në lëmitë e shkencave natyrore dhe atyre shoqërore, si dhe përcaktimin e kritereve shkencore, duke evidentuar shkallzimin profesional (tingllon paksa banale, por ma thotë mendja është konstatim i qëndrueshëm, ashtu siç janë në hotelieri të kategorizuara nivelet e hoteleve të shkallës A, B,.. dhe me një, dy..., apo më shumë yje).
Janë të pakuptimta projektet megalomane që do të realizohen në t'ardhmen, duke thithur mjete të mëdha financiare gjatë fazës së ndërtimit, por edhe në mirëmbajtjen e mëtejme. Nuk është ky kurrëfarë interesi i qytetarëve, përkundrazi është mashtrim, ngase në Kosovë për shkollarët nuk suportohet asnjë revistë shkencore, nuk financohet asnjë projekt hulumtues i intelektualëve të rinjë, dhe nuk mbështetet institucionalisht asnjë shoqatë profesionale, edhe pse zhvillimi shoqëror dhe demokratik mbështetet në këto vlera. Më kishte rastisur të dëgjoj fjalët e një eksperti të huaj "Janë të pakuptimta gjithë këto investime në beton e ndërtesa të bukura, ndërsa nuk ka para për të blerë epruveta për studentë që kushtojnë shumë lirë". Eshtë çmenduri dhe e pakuptimtë zbrazja e fondeve të ministrive nga ana e ministrave «kauboj» pas ahengjeve dhe eksperimenteve në arsim, kulturë, energjetikë, kështu ata ofenduan në pakufi votuesin shqiptar. Shikoni njëherë QKU, që ka ardhur para kolapsit ekonomik, vetëm për arsye të keqmenagjimit të keq dhe implikimit të politikës në këtë institucion me rëndësi strategjike për shëndetin e popullatës. Është shumë më mirë që ky institucion të "privatizohet" se sa të funksionojë kështu, meqë edhe ashtu shumë mjete për shërimin e pacientëve po derdhen jashtë, si në Turqi, Maqedoni, Serbi, dhe në Evropë. Do të ishte shumë më e arsyeshme ekonomikisht, por edhe politikisht shumë e qëlluar që të ndërtohet një spital-klinikë e përbashkët shqiptaro-shqiptare (me kapital të përzierë, projekt me nismë të përbashkët i qeverive Shqipëri dhe Kosovë, i bazuar në kritere evropiane të menaxhimit), sipas kritereve më të larta shkencore, e cila do të merrej me punë shkencore-kërkimore edhe në fushën e gjenetikës, duke realizuar projekte të përbashkëta me Universitetet amerikane dhe ato Evropiane. Realizimi i kësaj ideje do të lidhej edhe me emrin e Ferid Muradit, nobelistit shqiptaro-amerikan, që i dha shkencës botërore një kontribut veçantë në përmirësimin e sistemit kardiovaskular të pacientëve. Ky projekt i përbashkët shqiptarë do të realizohej me mjetet e grumbulluara nga diaspora, në pajtueshmëri me ligjet ekonomike evropiane, ku interesi ekonomik do të ishte parësor. Tokën për ndërtim do të duhej ta siguronte shteti shqiptar, në afërsi kufitare me Kosovën, në pesëvjeçarin e parë zero tatim, duke mundësuar blerjen e pajimeve pa doganë. Kështu që përfitimet do të ishin të shumë anshme, teknologjia e importuar do të lirohej nga tatimet amerikane, meqë teknologjia që eksportohet nuk i nënshtrohet pagesës tatimore, lirohet nga tatimi.
Është e qartë se realiteti i tanishëm nuk lejon konfrontimin me faktorin shumë të rëndësishëm ndërkombëtarë, sidomos me atë anglo-amerikan, por edhe të BE-së. Është shumë i pakuptueshëm konfiguracioni i subjekteve politike në parlament, por edhe mos votimi i qytetarëve për partitë politike nacionaliste, në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoni, në Mal të Zi... Gjuha zyrtare e lidershipit shqiptar është shumë e përgjithësuar dhe aspak konkrete, nuk është shtruar qartë. Sa është i kuptimtë fjalori denigrues dhe retorika përqarëse këtyre ditëve në media, konfrontimi i "patriotëve" dhe "pseudopatriotëve", apo hapja e listave të informatorëve, haptas, dhe kush i shkapërderdhë ato..., pa ndonjë ekspertizë. Sigurisht shkaqet janë të ndryshme: mbetja në pozitë për të qenë faktor i vendosjes dhe partner i Bashkësisë Ndërkombëtare, duke e tepruar me disonancën e fjalorit të përdorur politik me premtime aspak të arsyeshme kur i drejtohen opinionit të brendshëm, ndërsa shumë përulëse në takimet e shpeshta me ndërkombëtarët. Çështjet strategjike që kanë të bëjnë me të ardhmen e shqiptarëve nuk duhet të udhëhiqen vetëm nga subjektet politike në pozitë, domosdo duhet të vlejë koncepti bipartizan, koncepti i marrëveshjeve të përbashkëta me konsensus pozitë-opozitë, por edhe i subjekteve politike shqiptare në rajon (Shqipëri dhe atyre jasht saj). Nëse realiteti i tanishëm është se shqiptarët janë të ndarë në pesë shtete rruga e vetme e zgjidhjes së problemit është bashkimi, përmes proceseve të brendshme integruese çfarë janë në Evropë, në të gjitha fushat, në atë socio-politike, kulturore, tekniko-teknologjike, të telekomunikimeve, shëndetësi, arsim, por edhe në atë ekonomike dhe investive, duke u praktikuar si gjuhë komunikimi zyrtar gjuha shqipe dhe anglishte, për të mos lënë anash asnjëherë diasporën. Kjo është shumë e rëndësishme për gjeneratat e ardhshme, ngase proceset integruese janë me interes të përgjithshëm, që si prioritet kanë krijimin marrëdhënieve të reja ekonomike, përmes marrëveshjeve konform ligjeve ekzistuese të praktikuara në BE, nënshkrimi i rregulloreve për lehtësime doganore, lehtësime në fushën investive..., gjithnjë duke motivuar dhe stimuluar diasporën shqiptare për investime të përbashkëta. Fusha e investimeve është shumë e hapur dhe nuk duhet lejuar të ndërtohen barriera të reja administrative-politike, prandaj duhet të jetë edhe fushë interesimi jo vetëm e Kosovës dhe e Shqipërisë, por edhe më gjerë, duke përfshirë në bisedime ekspertët shqiptarë, por edhe biznesmenët që do të kontribuonin jo vetëm me sugjerimet por edhe me kapitalin e tyre, duhet ua mundësuar shqiptarëve kudo që janë statusin e shtetësisë së Shqipërisë për të gjithë ata që e dëshirojnë atë . Sa do të jetë i kuptueshëm integrimi Kosovë-Shqipëri, nëse nuk ka vlerësime meritore të bazuara në ligjet ekonomike, por edhe në tregun e punës. Tregu i punës për ekspertë të lëmive të ndryshme duhet të jetë i hapur, pse jo edhe i përbashkët me Shqipërinë, siç është psh., në të gjitha vendet e Evropës, por edhe në Amerikë. Është e pajustifikueshme përpjekja e lidershipit të tanishëm politik që të forcojë pushtetin qendror duke mos krijuar hapësirë ligjore për lidhje institucionale të institucioneve kompetente shkencore dhe kulturore, jo vetëm duke i përkrahur moralisht por edhe materialisht. Meqë pretendohet vazhdimisht anëtarësimi në asociacione të ndryshme profesionale, veçmas shihet nga përpjekja e shumë intelektualëve që në prezentimin e vlerave të dallojnë nga njëri tjetri vetëm në përshkrimin biografik se janë anëtarë të shoqatave të ndryshme profesionale në nivele të ndryshme, është trend që diçka të figurojë në gjuhën angleze, do të ishte shumë e rëndësishme që shqiptarët të njihen për vlerat e përbashkëta shkencore-kërkimore por edhe në përpilimin e fjalorëve gjuhësor profesional, pastaj në ngritjen dhe avansimin e institutit për gjuhë të huaja, çfarë e kanë që moti Sllovenia, Serbia, Kroacia..., si vende fqinje, në standardizimin dhe definimin e përbashkët gjuhësor të fenomeneve në lëmitë e shkencave natyrore dhe atyre shoqërore, si dhe përcaktimin e kritereve shkencore, duke evidentuar shkallzimin profesional (tingllon paksa banale, por ma thotë mendja është konstatim i qëndrueshëm, ashtu siç janë në hotelieri të kategorizuara nivelet e hoteleve të shkallës A, B,.. dhe me një, dy..., apo më shumë yje).
Janë të pakuptimta projektet megalomane që do të realizohen në t'ardhmen, duke thithur mjete të mëdha financiare gjatë fazës së ndërtimit, por edhe në mirëmbajtjen e mëtejme. Nuk është ky kurrëfarë interesi i qytetarëve, përkundrazi është mashtrim, ngase në Kosovë për shkollarët nuk suportohet asnjë revistë shkencore, nuk financohet asnjë projekt hulumtues i intelektualëve të rinjë, dhe nuk mbështetet institucionalisht asnjë shoqatë profesionale, edhe pse zhvillimi shoqëror dhe demokratik mbështetet në këto vlera. Më kishte rastisur të dëgjoj fjalët e një eksperti të huaj "Janë të pakuptimta gjithë këto investime në beton e ndërtesa të bukura, ndërsa nuk ka para për të blerë epruveta për studentë që kushtojnë shumë lirë". Eshtë çmenduri dhe e pakuptimtë zbrazja e fondeve të ministrive nga ana e ministrave «kauboj» pas ahengjeve dhe eksperimenteve në arsim, kulturë, energjetikë, kështu ata ofenduan në pakufi votuesin shqiptar. Shikoni njëherë QKU, që ka ardhur para kolapsit ekonomik, vetëm për arsye të keqmenagjimit të keq dhe implikimit të politikës në këtë institucion me rëndësi strategjike për shëndetin e popullatës. Është shumë më mirë që ky institucion të "privatizohet" se sa të funksionojë kështu, meqë edhe ashtu shumë mjete për shërimin e pacientëve po derdhen jashtë, si në Turqi, Maqedoni, Serbi, dhe në Evropë. Do të ishte shumë më e arsyeshme ekonomikisht, por edhe politikisht shumë e qëlluar që të ndërtohet një spital-klinikë e përbashkët shqiptaro-shqiptare (me kapital të përzierë, projekt me nismë të përbashkët i qeverive Shqipëri dhe Kosovë, i bazuar në kritere evropiane të menaxhimit), sipas kritereve më të larta shkencore, e cila do të merrej me punë shkencore-kërkimore edhe në fushën e gjenetikës, duke realizuar projekte të përbashkëta me Universitetet amerikane dhe ato Evropiane. Realizimi i kësaj ideje do të lidhej edhe me emrin e Ferid Muradit, nobelistit shqiptaro-amerikan, që i dha shkencës botërore një kontribut veçantë në përmirësimin e sistemit kardiovaskular të pacientëve. Ky projekt i përbashkët shqiptarë do të realizohej me mjetet e grumbulluara nga diaspora, në pajtueshmëri me ligjet ekonomike evropiane, ku interesi ekonomik do të ishte parësor. Tokën për ndërtim do të duhej ta siguronte shteti shqiptar, në afërsi kufitare me Kosovën, në pesëvjeçarin e parë zero tatim, duke mundësuar blerjen e pajimeve pa doganë. Kështu që përfitimet do të ishin të shumë anshme, teknologjia e importuar do të lirohej nga tatimet amerikane, meqë teknologjia që eksportohet nuk i nënshtrohet pagesës tatimore, lirohet nga tatimi.
GËZUAR FESTAT E NËNTORIT
Të gjithë shqiptarëve kudo që janë, në të gjitha pjesët e Shqipërisë Natyrale të copëtuar dhe në diasporë: Gëzuar Festat e Nëntorit! Bazament i këtyre festave është Dita e Flamurit Kombëtar!
Nga ata që mendojnë esëll, nga që e ndiejnë veten shqiptar dhe që e ndiejnë erën e gjakut të derdhur brez pas brezi, çdo herë në mbrojtje të tërësisë së Shqipërisë Natyrale, kjo Ditë e krenarisë tonë kombëtare, me të drejt konsiderohet Krye-festë jona. Të tjerat ditë përkujtimore, qofshin ato të karakterit shtetërorë, fetarë, ndërkombëtar, kanë rëndësinë e vetë por nuk e kanë forcën e jehonës së 28 Nëntorit... Data 28 nëntor ngërthen në vete:
Përvjetorin ngritjes së Flamurit të Kastriotëve në Krujën e çliruar nga pushtuesit otoman; Përvjetori i shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Natyrale; Përvjetori i daljes publike të Famëmadhes Ushtria Çlirimtare e Kosovës; Datëlindja e Komandantit legjendar të UÇK, Adem Jashari.
Mallkuar qofshin të gjithë ata, që duke u thirrë në votën e popullit e miratuan ligjin, në bazë të cilit kjo ditë u hoq nga kalendari i festave të shtetit, kinse të pavarur të Kosovës, duke e radhitur ne një nivel me “ndonjë kujtesë etnike-monumentale”. Çka është edhe më keq, po rritet numri i përfaqësuesve “besnik” të votës së popullit, që këtë festë tonën kombëtare, po e radhisin si festë të një shteti tjetër. Edhe në këtë përvjetor dëgjojmë nga këta sojsëz të thonë sa për sy e faqe dhe për ndonjë votë më tepër, se ne kosovarët jemi i të njëjtit komb me ata të Shqipërisë londineze, por në as edhe një rast nuk e thonë se na kanë nda dhunshëm dhe duhet të bëjmë përpjekjet e duhura për t’u ribashkuar! Bile, këta sojsëzë krekosen se janë të vendosur për të zbatuar “Kushtetutën e Kosovës”. Vërtetë, në këtë kushtetutë të cilës iu bë amin në parlamentin e Kosovës, pa e marrë për bazë mendimin e popullit, parashihet se Kosova mund të bashkohet ne një të ardhme me të gjitha shtetet e Evropës, në kuadër të BE, por me Shqipërinë londineze kurrsesi. Do të doja që këto festa të na shërbejnë, si nxitje për të bashkuar potencialin tonë mendor, material dhe veprues përreth Flamurit, me një dëshirë dhe një qëllim, që të punojmë shumë më tepër dhe me vetëmohim, për shërimin sa më të shpejt dhe përfundimtar, të plagëve që ju shkaktuan dhe që vazhdojnë t’u shkaktohen kufijve të Atmëmdheut tonë të vetëm-Shqipërisë Natyrale, nga kafshimet e hegjemonistëve shovinist sllavo-grek! T’u bashkohemi radhëve të atyre atëmemëdhetarve, të cilët mendojnë e veprojnë shqip dhe me vetëmohim për përmbushjen e plotë të Amanetit të Dëshmorëve të Kombit!
Sejdi Veseli
Nga ata që mendojnë esëll, nga që e ndiejnë veten shqiptar dhe që e ndiejnë erën e gjakut të derdhur brez pas brezi, çdo herë në mbrojtje të tërësisë së Shqipërisë Natyrale, kjo Ditë e krenarisë tonë kombëtare, me të drejt konsiderohet Krye-festë jona. Të tjerat ditë përkujtimore, qofshin ato të karakterit shtetërorë, fetarë, ndërkombëtar, kanë rëndësinë e vetë por nuk e kanë forcën e jehonës së 28 Nëntorit... Data 28 nëntor ngërthen në vete:
Përvjetorin ngritjes së Flamurit të Kastriotëve në Krujën e çliruar nga pushtuesit otoman; Përvjetori i shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Natyrale; Përvjetori i daljes publike të Famëmadhes Ushtria Çlirimtare e Kosovës; Datëlindja e Komandantit legjendar të UÇK, Adem Jashari.
Mallkuar qofshin të gjithë ata, që duke u thirrë në votën e popullit e miratuan ligjin, në bazë të cilit kjo ditë u hoq nga kalendari i festave të shtetit, kinse të pavarur të Kosovës, duke e radhitur ne një nivel me “ndonjë kujtesë etnike-monumentale”. Çka është edhe më keq, po rritet numri i përfaqësuesve “besnik” të votës së popullit, që këtë festë tonën kombëtare, po e radhisin si festë të një shteti tjetër. Edhe në këtë përvjetor dëgjojmë nga këta sojsëz të thonë sa për sy e faqe dhe për ndonjë votë më tepër, se ne kosovarët jemi i të njëjtit komb me ata të Shqipërisë londineze, por në as edhe një rast nuk e thonë se na kanë nda dhunshëm dhe duhet të bëjmë përpjekjet e duhura për t’u ribashkuar! Bile, këta sojsëzë krekosen se janë të vendosur për të zbatuar “Kushtetutën e Kosovës”. Vërtetë, në këtë kushtetutë të cilës iu bë amin në parlamentin e Kosovës, pa e marrë për bazë mendimin e popullit, parashihet se Kosova mund të bashkohet ne një të ardhme me të gjitha shtetet e Evropës, në kuadër të BE, por me Shqipërinë londineze kurrsesi. Do të doja që këto festa të na shërbejnë, si nxitje për të bashkuar potencialin tonë mendor, material dhe veprues përreth Flamurit, me një dëshirë dhe një qëllim, që të punojmë shumë më tepër dhe me vetëmohim, për shërimin sa më të shpejt dhe përfundimtar, të plagëve që ju shkaktuan dhe që vazhdojnë t’u shkaktohen kufijve të Atmëmdheut tonë të vetëm-Shqipërisë Natyrale, nga kafshimet e hegjemonistëve shovinist sllavo-grek! T’u bashkohemi radhëve të atyre atëmemëdhetarve, të cilët mendojnë e veprojnë shqip dhe me vetëmohim për përmbushjen e plotë të Amanetit të Dëshmorëve të Kombit!
Sejdi Veseli
Qeveria e Ismail Qemalit, skaneri i ministrave
Ministrat e parë shqiptarë në muzeun e Vlorës
Tajar Zavalani e përshkruan kështu në librin e tij: “Kongresi zgjodhi nji Senat prej 18 vetësh si hap i parë drejt krijimit të një regjimi demokratik. Por sa ma së pari duhej siguruar njohja e shtetit të ri nga ana e fuqive europiane dhe përkrahja e tyre në nji kohë kur tokat e shqiptarëve po invadoheshin pëllëmbë për pëllëmbë nga ushtritë e huaja. Qeveria kombëtare,njoftoi me telegram fuqive të mëdha se kombi shqiptar kishte marrë ma në fund fatin e tij në dorë dhe kërkonte me u njohtë si shtet i pamvarur dhe neutral.. Ndërkaq, rreziku i invazionit ishte tek dera dhe duheshin mobilizue të gjitha fuqit për të ndalë hovin i ushtrive qi po përparonin nga tre drejtime...”
1- Kryeministër, ministër i Punëve të Jashtme: ISMAIL QEMALI
Lindi në Vlorë më 24 janar të vitit 1844, vdiq në Itali më 24 janar të vitit 1919. Ishte udhëheqës i shquar i Lëvizjes Kombëtare Shqiptare dhe kryetar i parë i Shqipërisë së pavarur. Pasi kreu shkollën fillore në qytetin e lindjes dhe gjimnazin "Zosimea" në Janinë, më 1859 u vendos me familjen e tij në Stamboll, ku u aktivizua në lëvizjen patriotike shqiptare: mori pjesë në përpjekjet për caktimin e një alfabeti të përbashkët të gjuhës shqipe dhe për formimin e një shoqërie kulturore shqiptare. Në Perandorinë Osmane pati funksione të rëndësishme administrative dhe u shqua shumë shpejt si personalitet me pikëpamje liberale. Postet e tij i përdori jo vetëm për të ndihmuar lëvizjen çlirimtare të bashkatdhetarëve, par edhe për të lehtësuar sado pak gjendjen e vështirë të popujve të shtypur të perandorisë duke luftuar kundër obskurantizmit e dallimit racor dhe duke përkrahur përhapjen e kulturës e të dijeve shkencore. Kërkesat e Ismail Qemalit për zbatimin e reformave demokratike e çuan në konflikt me rrethet konservatore të Stambollit. U dënua nga Porta e Lartë me internim, të cilin e vuajti për 7 vjet. Në maj të 1900, për t'u shpëtuar ndjekjeve të Sulltanit, u arratis nga Stambolli dhe qëndroi në vise të ndryshme të Evropës, ku vendosi lidhje dhe bashkëpunoi me rrethet politike të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare. Ismail Qemali zhvilloi një aktivitet të dendur politik për njohjen e Shqipërisë në opinionin evropian. Ai shpalli botërisht programin e tij autonomist në intervista e artikuj të botuar në shtypin shqiptar të kohës dhe në organe të huaja. Mori pjesë aktive në lëvizjen xhonturke, në krahun përparimtar të saj që ishte për njohjen e të drejtave të kombeve të Perandorisë dhe u hodh kundër xhonturqve kur këta morën pushtetin dhe vendosën diktaturën ushtarake. Në dhjetor të 1908, me gjithë luftën që i bënë autoritetet xhonturke, u zgjodh deputet i sanxhakut të Beratit në parlamentin osman ku, së bashku me grupin e deputetëve patriotë, mbrojti interesat e kombit shqiptar. Në këtë kohë ai kaloi në pozitat më të përparuara duke e konsideruar kryengritjen e armatosur si mjet për sigurimin e autonomisë së Shqipërisë. U dallua si frymëzues dhe organizator i kryengritjeve anti-osmane të viteve 1910-1912. Së bashku me L.Gurakuqin e patriotë të tjerë hartoi memorandumin e Greçës të qershorit 1911 dhe në fund të atij viti mori nismën për organizimin e kryengritjes së përgjithshme të 1912. I ngarkuar nga rrethet patriotike të vendit shkoi në Stamboll për ta bindur qeverinë osmane t'u jepte shqiptarëve autonominë. Pas fillimit të Luftës së Parë Ballkanike ndërmori së bashku me Luigj Gurakuqin një aksion të ri politik për të shpëtuar atdheun. Në mbledhjen e Bukureshtit më 5 nëntor 1912 gjeti përkrahjen e kolonisë shqiptare të atjeshme dhe prej andej shkoi në Vjenë ku u takua me personalitete politike austro-hungareze dhe me përfaqësues diplomatikë të Fuqive për të shtruare mbrojtur çështjen shqiptare duke pasur parasysh kontradiktat që ekzistonin midis fuqive. Ai për çlirimin e plotë të vendit. Më 19 nëntor 1912 njoftoi në atdhe se do të shpallej pavarësia nga Kuvendi Kombëtar që do të mblidhej për të vendosur mbi të ardhmen e vendit. U kthye me bashkëpunëtorët e tij në Shqipëri. Në Vlorë kryesoi mbledhjen e Kuvendit Kombëtar që shpalli Pavarësinë e Shqipërisë më 28 Nëntor 1912. Qeveria e kryesuar nga Ismail Qemali, ndonëse në kushte shumë të vështira të brendshme e të jashtme, mori një varg masash në fushën ekonomisë, të ndërtimit shtetëror dhe të kulturës kombëtare që hapnin rrugën e zhvillimit demokratik të atdheut. Mbrojti pranë Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit dhe pranë kancelarive të Fuqive të Mëdha të drejtat e ligjshme të popullit shqiptar, tërësinë territoriale të vendit. Në të gjitha këto veprime Ismail Qemali u tregua burrë shteti dhe diplomat largpamës. Me politikën e tij ngjalli kundërshtimin e rretheve konservatore e reaksionare çifligare si edhe të imperialistëve, të cilët e rrëzuan qeverinë kombëtare të kryesuar prej tij në janar 1914. Vitet e fundit të jetës së tij të kaluara në mërgim Ismail Qemali i përdori në dobi të çështjes shqiptare. Kryeministri kishte 9 fëmijë: 6 djem, 3 vajza. Në zyrën e kryeministrit është një foto e tij me 6 djemtë e tij. Në këtë zyra janë kujtimet e tij, që fillimisht u nxorën në dritë nga shqiptarët e Amerikës.
2- Zv/kryeministër- dom NIKOLL KAÇORRI,
nënkryetar i Qeverisë së Vlorës l9l2. Një personalitet i spikatur i kishës katolike, sekretar i Argjipeshkvisë së Durrësit, me qendër asokohe në Delbnisht të Kurbinit, ku shërbeu për njëzet vjet, duke patur në administrim dhe kishat e famullitë e Kthellës, Selitës dhe Lurës. Ishte monsinjor. Mori pjesë në Kongresin e Manastirit në vitin 1908, ku u vendos për alfabetin e gjuhës shqipe, përkrah Fishtës dhe personaliteteve të tjera të kohës. Në vitin l909 mori pjesë në Kongresin Kombëtar të Ebasanit, ku u diskutuan probleme të shkollës shqipe. Çdo 28 Nëntor, së bashku me Ismail Qemalin, Luigj Gurakuqin përkujtohet dhe atdhetari i madh Dom Nikoll Kaçorri. U lind në Krejë Lurë në vitin l862 dhe vdiq në Vjenë në vitin l9l7, pas një sëmundje të rëndë në moshën 55 vjeçare. Emri i tij është përmendur rrallë gjatë viteve të komunizmit, duke mos i dhënë vendin që meriton këtij kleriku katolik në panteonin e figurave të shquara të kombit tonë.
3- Ministër i Brendshëm –MYFIT LIBOHOVA
Myfit Libohova ose Mufid Bej Libohova, lindi në vitin 1876 dhe vdiq në vitin 1927, ishte politikan shqiptar, ish kryeministër i Shqipërisë si dhe kryerës i detyrave të disa Ministrive në Shqipëri. Myfit Libohova rrjedh nga oxhaku i vjetër i familjes Libohova që për shumë vjet me radhë (afro 300 vjet ) kanë sunduar Janinën. Ky oxhak i ka dhënë Shqipërisë për vite me rradhë shumë njerëz të shquar në politikë dhe në drejtimin e shtetit shqiptar. Mufid bej Libohova është një nga 15 anëtarët e kësaj familje që kanë kontribuar në krijimin dhe mbarvajten e shtetit . Një nga më të rëndësishmit e kësaj familje është pa dyshim Mufit bej Libohova. Ai ka qenë kryeministër i Shqipërisë gjatë një periudhe të shkurtër gjatë viteve 1913 - 1914. Në anën tjetër ai ishte pjesë e udhëheqësish së shtetit shqiptarë për nëntë vite nga viti 1912 e gjer në vdekje si Ministër i Drejtësisë, Ministër i Punëve të Brendshme, Ministër i Financave dhe Ministër i Punëve të jashme. Ishte themelues i Bankës së Shqipërisë.
4- Ministër i Drejtësisë - dr.PETRO POGA
Lindi në Erind të Gjirokastrës ku edhe ndoqi mësimet e para. Më pas shkollohet në Gjimnazin e Janinës dhe pastaj në degën e Drejtësisë së Universitetit të Stambollit ku fitoi një kulturë të gjerë. Njihte mirë disa gjuhë të huaja si frëngjisht, gjermanisht, greqisht dhe turqisht. Në Stamboll bashkëpunoi me vëllezërit Naim Frashëri, Sami Frashëri, Abdyl Frashëri, si dhe me Jani Vreton, Koto Hoxhin, Shahin Kolonjën, Hasan Tahsinin dhe Ismail Qemalin. Në vitin 1884 themeloi dhe botoi gazetën "Drita" të Stambollit, që me pas e vijoi botimin patrioti rilindas Pandeli Sotiri. Ne kujtimet e tij, Petro shkruan: "Fletorja Drita e zgjoi idealin e shenjtë Kombëtar dhe ndikoi për çrrënjosjen nga zemrat e shqiptarëve të mendimit që fetë nuk e ndryshojnë kombin, duke mos mundur të ndryshojnë gjuhën dhe zakonet që formojnë Kombin." Në vitet 1906-1908, Petro Poga gjendet në Gjirokastër ku dha ndihmesën në përhapjen e gjuhës shqipe dhe ndjenjave Kombëtare. Roli i tij më i dukshëm u shfaq në themelimin e Klubit Patriotik "Drita" të Gjirokastrës, të cilin bashkë me të e udhëhoqën atdhetarët Hasan Xhiku, Idriz Guri, Hysen Hoxha dhe Elmas Boce. Në vitin 1912 Petro Poga mbështeti fuqimisht kryengritjen antiosmane të Shqipërisë së Jugut. Në Nëntor të vitit 1912, parësia e Gjirokastrës e zgjedh delegat në Kuvendin Kombëtar të Vlorës. Petro Poga bëhet kështu një nga nënshkruesit eShpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë më 28 Nëntor 1912. Në mbledhjen e Kuvendit Kombëtar të Vlorës, Petro Poga caktohet Ministër i Drejtësisë si pjesë e Qeverisë së Parë Shqiptare, post të cilin e mban deri në vitet '20. Krahas kësaj detyre, Ismail Qemali dhe Qeveria e Vlorës e ngarkuan edhe me detyrën e Kryetarit të Gjykatës së Lartë 1913-1915. Së bashku me avokatët e shquar Taq Tutulani dhe Feim Mezhgorani harton Statusin që shkëputi Gjykatën Shqiptare nga juridiksioni i Perandorisë Osmane. Pas veprimtarisë në Vlorë, shkoi në Durrës ku iu dha posti i Ministrit të Drejtësisë në Qeverinë e Princ Vidit. Më 25 dhjetor, 1918 ishte përfaqësues i Gjirokastrës në Kongresin e Durrësit, ku u zgjodh nënkryetar dhe anëtar i kabinetit të Turhan Pashës. Së bashku me Luigj Gurakuqin në diskutimet e tij në këtë Kongres ata kërkuan të respektoheshin liritë fetare sipas parimeve evropiane. Një pjesë të madhe të jetës Petro Poga ia kushtoi Drejtësisë Shqiptare. Mendja e tij u shfaq edhe në hartimin e Legjislacionit Shqiptar dhe ndërtimit të Kushtetutës së Mbretërisë më 1928. Vitet e fundit të jetës Petro Poga i kaloi në vendlindjen e tij, Erind.
5- Ministër i Bujqësisë- Pandeli CALE.
Lindi në Korçë. Kreu liceun klasik francez të Aleksandrisë në Egjipt. Në vitet 19001904 punon në koloninë e Bukureshtit. Më 1904 kthehet në Shqipëri. Bashkë me Themistokli Gërmenjin dhe Mid’hat Frashërin vuri bazat e Komitetit të Fshehtë Shqiptar në Selanik. Kryetar i shoqërisë “Banda e Lirisë” më 1908. Në shkurt 1909 sekretar i shoqërisë “Lidhja orthodhokse”. Në kryengritjen e përgjithshme të vitit 1910 – 1912 drejtoi çetat e zonës së Korçës. Merr pjesë në mbledhjen e 5 nëntorit 1912dhe si vetëdashës shoqëron Ismail Qemalin për në Shqipëri. Më 28 nëntor 1912, si delegat i Korçës, firmos manifestine pavarësisë me siglën “Pandeli Cale”. Emërohet Ministër i Bujqësisë, Industrisë dhe Tregtisë. Vitet e Luftës së Parë Botërore kalon në Zvicër, Ukrainë, Bullgari, Francë. Më 1919 kthehet në atdhe. Më 1920 hartues dhe firmëtar i Protokollit të Kapshticës. Më1920 Prefekt i Korçës. Në shkurt 1921 deputet në të parin parlament shqiptar. Vdiq i sëmurë në një spital të Selanikut
6- Ministër i Financave- ABDI TOPTANI
7- Ministër i Arsimit- LUIGJ GURAKUQI.
Luigj Gurakuqi është një nga figurat kryesore të lëvizjes sonë atdhetare dhe demokratike. I përkushtuar tërësisht ndaj çështjes së atdheut, veprimtaria e tij lidhet me ngjarjet më të rëndësishme të kohës. Lindi në Shkodër më 1879. Mësimet e para dhe një pjesë të shkollës së mesme i bëri në vendlindje, pastaj shkoi në Itali. Aty mbaroi kolegjin e Shëmitër Koronës në Kalabri, ku ishte nxënës i De Radës,dhe vijoi studimet e larta në shkencat biologjike në Napoli. Që kur ishte student, bëri emër në shtypin shqiptar si poet dhe publicist (me pseudonimin Cakin Shkodra dhe Lekë Gruda). Më 1908 Gurakuqi u kthye në Shqipëri dhe u bë shpejt një nga udhëheqësit kryesorë të lëvizjes kombëtare.. Mori pjesë në Kongresin e Manastirit, ishte drejtori i parë i Shkollës Normale të Elbasanit dhe një nga udhëheqësit e kryengritjeve të Veriut (1911-1912). Ai ishte krahu i djathtë i Ismail Qemalit në gjithë atë punë të madhe për shpalljen e Pavarësisë. Më 1916 ishte nga themeluesit e Komisisë Letrare në Shkodër. Në vitet 1921-1923 L.Gurakuqi si deputet i Shkodrës Bashkëluftëtar i F. Nolit, Gurakuqi ishte ndër udhëheqësit më aktivë të Revolucionit Qershorit të vitit 1924. emigroi në Itali, dhe në mars 1925 u vra në Bari.
8- Ministër i Luftës- MEHMET DËRRALLA.
Lindur më 1843 në Gradec të Tetovës, Mehmet Deralla është regjistruar në memorien historike, si një ndër protagonistët e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit të vitit 1878. Arsimin fillor e mori në Tetovë, kurse atë të mesëm në Shkup .Pas shkollimit në vendlindje, ai ndoqi studimet e larta në Akademinë Ushtarake të Stambollit, të cilat i përfundoi me rezultate të shkëlqyera.. Pas diplomimit do të shërbente për disa vite në një regjiment këmbësorie në Anadolldhe njëherazi, atij do t'i jepej e drejta për të ndjekur shkollën e lartë të Shtatmadhorisë në Stamboll, që ishte niveli më i lartë i arsimimit ushtarak në Turqi. Suksesi në karrierë falë aftësive dhe shkallës së lartë të përkushtimit në të gjitha detyrat e ngarkuara, do ta bënin Mehmetin që në moshën 35vjeçare të përligjte kualitetet e titullit të "Pashait", që nënkuptonte atë të gjeneralit. I graduar kështu me gradën më të lartë të kohës do të niste nga detyrat e reja që do t'i besonte komanda e lartë, fillimisht si komandues xhandarmërie në Bagdad të Irakut dhe, më vonë, në Halep të Sirisë për t'u transferuar më tej në Selanik, i cili në atë periudhë përfaqësonte një nga portet më të rëndësishëm të Perandorisë Osmane në Ballkan. Prej Selanikut Mehmet Pashë Dërralla, do të merrte emërimin në vilajetin e Kosovës për të shërbyer në kryeqendrën e tij, në Shkup për të vijuar më vonë në funksionin e komandantit të qarkut të Prizrenit në të cilin bënte pjesë edhe Tetova, Gjakova dhe Luma. Pikërisht me këtë detyrë gjeneral Dëralla, do t'i jepte fund karrierës si oficer i Ushtrisë osmane. Më tej, për të fillon një karrierë tjetër, me një profil të ri. Ai në shenjë proteste hoqi spaletat dhe yjet e gjeneralit të Ushtrisë turke dhe iu përkushtua çështjes kombëtare. Pas këtij momenti gjenerali u vu në dispozicion të Ushtrisë Vullnetare të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Jemi në kohën kur Lëvizja Kombëtare Shqiptare kulmonte një moment historik. Mehmet Pashë Dërralla u caktua këshilltar i Sulejman Vokshit, i cili bënte detyrën e ministrit të Mbrojtjes të kabinetit qeveritar, Në të njëjtën linjë vazhdon aktiviteti atdhetar i Mehmet Dërrallës edhe pas shtypjes së Lidhjes së Prizrenit nga ushtria osmane e dërguar nga Stambolli. Prej këtij momenti trishtues, gjenerali Dërralla do të kontribuonte në Lidhjen e Pejës. Janë përpjekjet e personaliteteve shqiptare të vitit 1899, të cilët në drejtimin e Haxhi Zekës, ndërmorën aksionin për të realizuar atë që nuk mundi ta bënte Lidhja e Prizrenit. Sidoqoftë përballë taborëve osmane, kjo lëvizje detyrohet të dështojë. Në këtë krizë Mehmet Pashë Dërralla u kap nga forcat okupatore dhe u internua në shkretëtirat e Irakut prej nga u kthye aty nga viti 1908, falë një amnistie të përgjithshme, që u dha pas kryengritjes xhon-turke. Në situatën e mëvonnshme Mehmet Dërrallës, ju ofrua një funksion i lartë në ushtrinë osmane, por aie refuzoi prerazi, duke vënë në dukje se, tanimë i përkiste tjetër kauze që kishte të bënte me idealin kombëtar. Roli i Mehmet Pashë Dërrallës në organizimin dhe drejtimin e kryengritjeve të mëdha të Kosovës të viteve 1910, 1911 dhe 1912. Ishin këto beteja që kulmuan me atë të verës së vitit 1912, e cila shënoi marrjen e Shkupit, ish- qendrës së vilajetit të Kosovës. Kryengritësit shqiptarë, tashmë tronditën tërë mjedisin ballkanik, në të cilin faktori shqiptar filloi të bëhej dominant. Në fokusin e lëvizjes së tyre u vendos në këtë periudhë shpërfillja e hegjemonizmit të shteteve fqinje siç ishte, Serbia, Mali i Zi, Bullgaria dhe Greqia, të cilat prej kohësh investonin për strategjinë e tyre që kishte të bënte me mohimin e ekzistencën e kombit shqiptar, në mënyrë që të zgjeronin teritoret e tyre. Gjenerali Dëralla ishte një nga protagonistët kryesorë të qëndresës shekullore përballë sulmeve serbo-malazeze, të cilat synonin pushtimin e Shqipërisë veriore. Nën komandën e tij, luftëtarët shqiptarë i gozhduan forcat serbe në hapësirën ndërmjet Drinit të Bardhë e Drinit të Zi.
9- Ministër i Punëve Botore -MIT’HAT FRASHËRI.
Mit’hat Frashëri lindi më 25 mars 1880 në Janinë; vdiq më 3 tetor 1949 në New York, SHBA. Ishte i biri i Abdyl Frashërit dhe nipi i Sami Frashërit dhe Naim Frashërit. Ai e njohu shumë pak babain e tij dhe u rrit nën kujdesin e Samiut dhe Naimit. Edukimin akademik e mbaroi në Stamboll. Pas mbarimit të shkollës, deri në vitin 1905, punoi në administratën turke dhe më pas kaloi në Selanik, në administratën shtetërore. Në 4 prill 1929 Mit'hat Frasheri në testamentin e tij i lë shtetit shqiptar pasurinë e tij, të tundshme dhe të patundshme me qëllim krijimin e një instituti albanologjik në Tiranë, i cili do të merrej me studime në fushën e historisë së Shqipërisë. Filloi të aktivizohet në politikën shqiptare që në fund të shekullit XIX. Një nga figurat më të spikatura në politikën shqiptare në gjysmën e parë të shekullit XX. Në vitin 1908, ai fillon botimin e gazetës "Liria" në Selanik. Gjatë kësaj periudhe bashkëpunon ngushtë me Kristo Luarasin, i cili drejtonte shtypshkronjën/shtëpinë botuese "Mbrothësia". Ai mori pjesë në Kongresin e Manastirit, i njohur ndryshe edhe me emrin Kongresi i alfabetit me 14 nëntor- 22 nëntor 1908. Mit'hat Bej Frashëri u zgjodh kryetar i Kongresit dhe nënkryetar i Komisionit të hartimit të alfabetit (kryetar i Komisionit ishte At Gjergj Fishta). Në moshën 32-vjeçare largohet përfundimisht nga Stambolli dhe udhëton për në Shqipëri duke kaluar nga Kosova në Shkup dhe pastaj në Elbasan. Në vitin 1912, në qeverinë e pavarësisë të krijuar nga Ismail Qemali ai zgjidhet ministër i botores. Më 30 mars 1913, ai jep dorëheqjen nga detyra. Ai mirëpriti ardhjen e Princ Vidit në Shqipëri dhe ndihmon në Ministrinë e Punëve të Jashtme. Pas largimit të Princ Vidit, Mit'hat Frashëri largohet nga Shqipëria dhe deri në vitin 1918 jeton në disa shtete të Ballkanit. Në vitin 1916 vendoset në Bukuresht ku arrestohet nga policia dhe internohet në Moldavi. Në vitin 1918, me mbarimin e Luftës së Parë Botërore, lejohet të largohet dhe vendoset në Lozanë, Zvicër. Aty ai i drejtohet me një promemorie konferencës në të cilën po përgatitej krijimi i Mbretërisë Serbo-Kroate-Sllovene. Në promemorie ai deklaron "Pa zgjidhjen e problemit shqiptar nuk do të ketë as Jugosllavi të re dhe as një zgjidhje përfundimtare të kufinjve në Ballkan". Në vitin 1920 ai vendoset në SHBA. Kthehet në Shqipëri në vitin 1922. Në janar 1923 fillon detyrën e Ministrit Fuqiplotë të Republikës së Shqipërisë në Athinë. Këtë detyrë e kreu deri në dhjetor 1925. I zhgënjyer nga zhvillimet politike në Shqipëri ai jep dorëheqjen dhe deklaron largimin e tij nga aktiviteti politik. Në vitin 1927, fillon të botojë në Tiranë, revistën Dituria dhe themelon librarinë Lumo Skëndo. Në vitin 1939, pas pushtimit të vendit nga Italia fashiste vendos të rikthehet aktivitetit politik. Në vitin 1941, ai është ideologu kryesor dhe një nga themeluesit ePartisë Nacionaliste, e njohur më shumë me emrin Partia e Ballit Kombëtar. Kundërshtar i Partisë Komuniste të Shqipërisë, u detyrua në nëntor 1944, të largohet nga Shqipëria dhe të vendoset në Itali. Gjatë një udhëtimi për në Nju Jork, SHBA ai vdes si pasojë e një ataku kardiak.
10. Ministër i Postë-Telegrafës, LEF NOSI.
I lindur në Elbasan më 9 prill 1877, Lef Nosi u arsimua fillimisht në vendlindje e më pas në Athinë. Megjithëse nuk i përfundoi studimet e larta për farmaci (kreu vetëm 2 vjet), pas kthimit në qytetin e tij, iu kushtua me zell punës për njohjen e gjërë dhe të thelluar të historisë dhe të kulturës shqiptare. Më 1909, ai u zgjodh kryetar i Klubit "Vllaznia" në Elbasan, në të njëjtin vit themeloi shoqërinë "Afërdita", një vit më vonë, botoi gazetën "Tomorri". Ai ishte një nga figurat qendrore që kontribuan në organizimin dhe zhvillimin e Kongresit Arsimor Kombëtar të Elbasanit (tetor 1909) si edhe të çeljes të së parës shkollë normale në vend (1 dhjetor 1909). Ishte nënshkrues i Aktit të Pavarësisë dhe anëtar i kabinetit të Ismail Qemalit, krijuesi i filatelisë shqiptare, Kryetar i Bashkisë së Elbasanit në periudhën e Qeverisë së Fan Nolit. Iu përkushtua gjurmimit të dokumenteve historike, materialeve folklorike, etnografike, botimeve me vlera albanologjike, u shqua si arkivist, folklorist, etnograf, numizmat, arkeolog etj. Botoi fletoren "Dokumente historikë" dhe në 1937 një fletëpalosje me Aktin e Pavarësisë të vitit 1912, me rastin e 25- vjetorit të asaj ngjarjeje Në tetorin e vitit 1943, ishte anëtar i Këshillit të Regjencës, për shkakun e të cilës u quajt "kolaboracionist", gjë që u shfrytëzua nga pushteti i pasluftës, nga regjimi komunist që e ekzekutoi me pushkatim më 1946. Qeveria e Vlorës filloi funksionet në datën 4.12.1912.Punoi deri në 22 janar 1914. 7 ditë është regjistruar kohëzgjatja e kuvendit të Vlorës,me fillesë 28 nëntorin,por brenda këtij intervali,data 5 s’ka ndonjë aktivitet. Ministrat ishin të shkolluar në shkollat e Romës, Vjenës, Stambollit, Athinës. Mehmet Pashë Dërhalla, ministër i luftës ishte gjeneral. Në këtë kuvend, nuk kanë marrë pjesë patrioti Hasan Prishtina, saktëson cicëroni dhe Idriz Seferi. Ata ndodheshin të izoluar në burgkalan e Beogradit, si elementë të rrezikshëm. Nga historianë të kohës së dikaturës është cituar se këta persona kanë qenë prezentë në Vlorë, ndërsa faktet që disponojnë në këtë muze flasin për të dhëna të tjera. Isa Buletini mbërriti me vonesë për shkakun e pritave, që i kryenin rrugës. Por erdhi plot me 400 trima,të zgjedhur, që formuan gardën nacionale. Në këtë ndërtesë janë zyrat e Lef Nosit,Mehmet Dërhallës, Luigj Gurakuqit, salla e kabinetit ministror, ku mblidhej qeveria e Vlorës.
Gazeta e Qeverisë së Vlorës
Gazeta e parë shtetit shqiptar është “Pëlindja e Shqipëniës”, botim i qeverisë së Vlorës, nxori dritëzën e parë në gusht, viti 1913 deri në 26 mars 1914. Në këtë gazetë zyrtare fillimisht kryeredaktor ishte Dhimitër Berati, kontribuoi publicisti M.Grameno i thirrur urgjent nga Vlora ai mbërriti aty rreth 2 dhjetorit. Largimin e Esat Pashës i pakënaqur nga vendi i ministrit të Punëve të Brendshme, Grameno i përgjigjet tek “Pëlindja…Shqipëria pasha do të bëhet për shqiptarët gjithë të krishterë e muhamedanë edhe edi fort bukur,që s’bëhet Turqi e vogël…”. Në këto zyra gjenden dokumente origjinale. Zyra e kryeministrit I.Qemali ka karrigen, tavolinën e punës, raftet e librave. Një foto origjinale I.Qemali dhe qeveria në ballkon, poshtë populli duke pritur me ankth vendimet e konferencës së ambasadorëve në korrrik ’12. Në fillim citon udhërrëfyesi, ministrat punon nëpër shtëpitë e vlonjatëve. Ministri i arsimit L.Gurakuqi e kishte zyrën tek shkolla Nr.1, mes nxënësve. Kur shkonte dhe kthehej, ministri takonte nxënësit. Në kuvendin e Vlorës u zgjodh edhe senati me 19 veta më kryetar Vehbi Dibrën. Përbërja e delegatëve të kuvendit të Vlorës: 14 delegatë ishin nga Kosova,4 nga Çamëria,6 nga Vlora,7 Elbasani,12 Durrësi,4 Korça, 11 Dibra, 4 delegatë nga kolonitë shqiptare jashtë vendit.
